Hamile olduğumu öğrendiğimde herhalde benim kızım olur diye düşünmüştüm. Nedense başından beri kendimi kız annesi olarak hayal ettim. Belki iki kız kardeş olarak büyümenin verdiği mutluluk, aile popülasyonunun yüzde 80inin kadın olması benim de kendi hemcinsimden birine annelik edeceğimi düşündürdü, daha yakın hissettim kız evlat sahibi olmaya...

Bir gün tebrik için bir arkadaşım aradı ‘cinsiyeti belli mi’ diye sordu, dedim ‘erkek’.
Ona bazı endişelerimden bahsettim “ya nasıl olacak ki bu iş...bir erkeğe annelik yapmak... ne bileyim biraz şaşırdım” dedim.
Arkadaşım bana beni çok mutlu edecek ve bu satırları yazmama sebep olacak şeyler söyledi...
‘Kardelen.. bence senin gibi düşünen kadınların oğlu olması daha iyi , sizin yetiştirdiğiniz erkek çocuklar, adamlar ülke açısından daha hayırlı olur’ dedi :) gülüştük...
Kız / erkek tabi ki de farketmezdi.
Çocuğu ideolojik fikirlerimle boğacak da değildim.. ben sadece yol gösterebilirdim.
Ama düşündüm de belki de bizim gibi feminist kadınların yetiştirdiği; ataerkil düşünceden uzak, eşitliğe inancı tam, sevmeyi bilen, cinselliği kendi hemcinsine has bir şey olarak görmeyen erkeklerle belki de daha güzel olacaktı her şey.
Mücadelemiz yetmiyor, Çünkü! sokaklara çıkmamız, bilmem kaç yaştan sonra eğitimler vermemiz...
Adaleti mumla aradığımız bir ülkede sözleşme diye haykırmamız da yetmeyecek!
Bu şiddetler sürerken, kimse “yasa var yapmayayım bu eylemi” de demeyecek.
Her şey bizle başlayacak, biz anneler... devrimci, kalbi güzel adamlar yetiştirerek başaracağız kadınları yaşatmayı, değişim böyle başlayacak belki de... #feministbiranne #anneolmak